5 - 12 - 2022
مخالف سرمایهگذاری دولت در سینما هستم
گروه فرهنگ- تقوایی در چهارمین روز جشنواره بینالمللی سینماحقیقت به سینما فلسطین آمد تا در نشست ویژه جشنواره حضور پیدا کند. این نشست با محوریت «سینمای مستند جــنوب» قرار بود ساعت هشت شب برگزار شود اما جمعیتی که برای شرکت در این نشست به سینما فلسطین آمده بودند، از یک ساعت قبل از شروع برنامه جلو در سالن شماره ۳ این سینما صف کشیده بودند. در واقع میتوان روز جمعه یکی از شلوغترین روزهایی بود که سینما فلسطین از زمان تاسیساش تا به امروز به خود دیده بود. در طبقه همکف و جلو در ورودی هم جمعیت بسیاری در انتظار ورود تقوایی ایستاده بودند. تقوایی به همراه همسرش «مرضیه وفامهر» وارد سینما شد اما استقبال مردم از او باعث شد نشست کمی دیرتر برگزار شود. او بعد از کمی گپ و گفت با هوادارانش به دفتر مدیریت دعوت شد و در آنجا سیدمحمدمهدی طباطبایینژاد(دبیر هفتمین دوره جشنواره سینماحقیقت) با او به گفتوگو نشست. تقوایی توصیههایی درباره برگزاری جشنواره سینماحقیقت کرد و همینطور از اعتبار این جشنواره و تاثیری که میتواند در پیشرفت سینمای مستند داشته باشد، گفت. در همین اثنا درهای سالن سینما باز شد و شرکتکنندگان وارد سالن شدند اما جمعیت بیش از حد انتظار بود به همین دلیل عده بسیاری روی پلهها نشستند، عدهای هم ایستاده این نشست را دنبال کردند و بعضی هم روی زمین و پایین سن در انتظار این فیلمساز بزرگ نشستند. بالاخره با کمی تاخیر این نشست شروع شد.
ناصر تقوایی در ابتدا اختصاص بخشی از جشنواره بینالمللی سینماحقیقت به «سینمای مستند جــنوب» را قابل تقدیر دانست و از اینکه امروزه به مستندهای نواحی، بیش از پیش اهمیت داده میشود ابراز خوشحالی کرد، سپس به احمد طالبینژاد که به عنوان منتقد در نشست حاضر بود، اشاره کرد و گفت: از ایشان میخواهم به دلیل تسلط بر سینما و همینطور زندگی هنری من، نقش حافظه من را در این نشست داشته باشد.
احمد طالبینژاد هم با صحبت درباره شیوه کار و زندگی ناصر تقوایی نشست را شروع کرد. او از دید خود دلیل کمکاری این فیلمساز را که تقریبا هر ۱۰ سال یکبار اثری خلق میکند، حفظ کردن خط کاریاش دانست و گفت: تقوایی با تعداد کمی فیلم مستند و سینمایی توانسته جایگاه والایی در تاریخ سینما پیدا کند. حفظ کردن خط کاری است که تقوایی را از بسیاری از همنسلان خود متفاوت کرده. درست است که او هر چند سال یکبار فیلم میسازد اما تمام فیلمهایش ارزشمند است در حالی که اکثر فیلمسازان از آنجا که سعی در تداوم کار خود دارند، مدام خط کاری خود را تغییر میدهند.
ناصر تقوایی در ادامه صحبتهای طالبینژاد از دو فیلم آخر خود که ساخت آن هرگز به اتمام نرسید، گفت. او فیلم «چای تلخ» را سال ۱۳۸۲ و فیلم «زنگی و رومی» را دو سال قبل از آن کلید زد اما اتفاقاتی افتاد که منجر به نیمهتمام ماندن آنها شد. وی گفت: من هیچوقت با تهیه کنندگان دولتی کار نکردم و دوست هم ندارم این اتفاق بیفتد چون مخالف سرمایهگذاری دولت در سینما هستم.
تقوایی از مدیران درخواست کرد که به سینمای خصوصی کمک کنند. وی گفت: «دولت باید زیرساختهای سینما را محکم کند و با تاسیس و رسیدگی به وضعیت سینماها این مدیوم هنری را در پیشبرد اهدافش یاری کند.»
قبل از این نشست هم سه فیلم «بادجن»، «اربعین» و «مشهد قالی» از این فیلمساز برجسته که در بیش از چهار دهه پیش ساخته شده بودند به نمایش درآمد. وی بعد از صحبتهایی درباره نحوه ساخت این فیلمها و جایگاهی که سینمای جنوب در هنر دارد به سوالات شرکتکنندگان و فیلمسازان کنجکاو سینما درباره چگونگی پرداخت و پرورش سوژه و نیاز فیلم مستند به فیلمنامه پاسخ داد. در واقع میتوان گفت این نشست از یک گفتوگوی صرف به تدریج به یک کارگاه آموزش فیلمسازی تبدیل شد. در این نشست، فیلمسازان سرشناس بسیاری حضور داشتند.
در مراسم اختتامیه هفتمین جشنواره بینالمللی سینماحقیقت از ناصر تقوایی به پاس یک عمر فعالیت هنری قرین افتخار با اهدای نشان فیروزه سینماحقیقت و لوح سپاس، تقدیر به عمل خواهد آمد.
لطفاً براي ارسال دیدگاه، ابتدا وارد حساب كاربري خود بشويد