معضلی به نام «بازیگران تکراری» در فیلم‌ها

تعداد و تنوع بازیگران ایرانی در مقایسه با سایر نقاط جهان چندان گسترده نیست و در اغلب موارد فیلمسازان قدرت انتخاب چندانی ندارند و ترکیب بازیگران در بیشتر مواقع تکراری است و تا زمانی که شرایط مساعدی برای ورود استعدادهای جدید توسط فیلمسازان در نظر گرفته نشود، وضعیت به همین منوال خواهد بود.
کمال تبریزی در مورد تولید جدیدترین اثرش، فیلم سینمایی دست‌انداز (۱۴۰۰) بیان کرد: تهیه‌کننده این فیلم با من تماس گرفت که آمادگی ساخت یک فیلم سینمایی را دارند و اگر بتوانیم به طرح و فیلمنامه مناسبی برسیم امکان شروع پیش‌تولید فراهم و پروژه آغاز خواهد شد. بنابراین با هم در مورد ایده‌های مختلف ساعت‌ها و جلسات متعدد بحث و گفت‌وگو کردیم تا اینکه سرانجام روی نسخه اولیه فیلمنامه آقای فخری‌‌زاده توافق حاصل شد و عملا پیش‌تولید را شروع کردیم. البته در زمان پیش تولید همچنان بحث و گفت‌وگو درباره فیلمنامه با سرگروه‌ها ادامه پیدا کرد و تغییراتی مناسب آن دوران یعنی سال ۱۳۹۷ توسط نویسنده فیلمنامه انجام شد و سرانجام نسخه نهایی به دست آمد و بر اساس آن جزئیات بعدی و اجرایی پروژه ادامه پیدا کرد تا اینکه به مرحله شروع فیلمبرداری رسیدیم. تبریزی در مورد چرایی ساخت این اثر توضیح داد: نکته اصلی و مهم فیلمنامه این بود که برای اولین‌بار قهرمان داستان، از میان آدم‌های معمولی جامعه بود و اتفاقا پیشرفت داستان به سمتی است که معمولا در قصه‌ها رخ نمی‌دهد؛ یعنی بدشانسی و عدم‌موفقیت قهرمان در مسیری است که طی می‌کند.
وی در پاسخ به این سوال که جذابیت داستان برایش چه بوده است، گفت: اینکه آیا جهان مادی و واقعی نهایت سرنوشت ما را تعیین می‌کند یا برعکس جهان تصور و خیال است که منجر به شکل نهایی و تکامل حقیقت انسانی خواهد بود؟ آیا ما متعلق به این دنیا و قوانین موجود در آن هستیم یا حقیقت امر در تراز دیگری از جهان هستی که با اندیشه و تجسم ما مرتبط است، جریان دارد؟ چقدر دست‌اندازهای مختلف در زندگی تعبیر به بدبختی و بدشانسی می‌شود درحالی که احتمالا می‌تواند ما را به مسیرهای متفاوت و درک لایه‌های عمیق‌تر زندگی هدایت کند.
کارگردان فیلم سینمایی یک تکه نان (۱۳۸۳) ادامه داد: در هر صورت وضعیت بازیگران و تعداد و تنوع آنان در مقایسه با سایر نقاط جهان چندان گسترده نیست و در اغلب موارد فیلمسازان قدرت انتخاب چندانی ندارند و ترکیب بازیگران در بیشتر مواقع تکراری و مشابه یکدیگر است و تا زمانی که شرایط مساعدی برای ورود استعدادهای جدید توسط فیلمسازان در نظر گرفته نشود، وضعیت حضور بازیگران در فیلم‌های مختلف به همین منوال خواهد بود.تبریزی در پاسخ به این سوال که چرا فیلم به جشنواره فیلم فجر نرسید و علت توقیفش چه بود، گفت: ماجرای جشنواره داستان مفصلی دارد؛ در یک دوره از جشنواره هنوز فیلم تدوین کاملی نداشت، ولی مطابق روال دوره‌های قبلی فیلم را برای هیات انتخاب ارسال کردیم، اما اعضای هیات ترجیح دادند که مسوولیت فیلم نهایی را به عهده نگیرند و از انتخاب آن خودداری کنند. بنابراین شرکت فیلم در جشنواره موکول به سال بعد شد، اما سال بعد هم به هر دلیل من دوست نداشتم فیلم را در جشنواره شرکت دهیم و از حضور در جشنواره منصرف شدیم.
وی افزود: در این فاصله فیلم از سوی جشنواره جهانی شانگهای انتخاب شد و در آنجا به نمایش درآمد و بعد با فرا رسیدن دوباره ایام جشنواره فجر، این بار هم متقابلا از سوی دبیر تازه جشنواره به دلیل شرکت فیلم در جشنواره رده الف خارجی، از حضور در جشنواره فجر کنار گذاشته و پرونده فیلم به این ترتیب بسته شد.
کارگردان فیلم سینمایی «همیشه پای یک زن در میان» است (۱۳۸۶) در پاسخ به این سوال که هزینه تولید «دست‌انداز» چقدر بوده و آیا می‌تواند در گیشه از پس این هزینه‌ها برآید، بیان کرد: در مورد هزینه نهایی اطلاع دقیقی ندارم، اما به احتمال زیاد بودجه ساخت فیلم متوسط و کاملا معمولی بوده است، ولی باید اعتراف کنم که از زمان اکران فیلم مارمولک و بلایی که در گیشه و نمایش بر سر آن آوردند، دیگر میزان جذب مخاطب و اقبال عمومی فیلم‌هایم اهمیت چندانی برایم نداشت، زیرا متقاعد شدم که در کشور ما علاوه‌بر قانون موارد دیگری هم به شکل فراقانونی وجود دارند که می‌تواند همه محاسبات شما را برای تولید یک فیلم مخدوش کند.
وی افزود: واقعیت تاسفبار این است که «مارمولک» تنها فیلم توقیف‌شده در زمان خودش بود که پروانه نمایش قانونی هم داشت و بدتر از آن اینکه امروز مخالفان سرسخت فیلم تبدیل به طرفداران پروپا قرص آن شده‌اند و طوری از آن یاد می‌کنند که گویی هیچ‌گاه و هرگز حملات ناجوانمردانه به آن نداشته‌اند.
تبریزی گفت: واقعیت این است که سبد سینمای ایران خالی از تنوع لازم و بیش از پیش در مسیر تهی شدن اندیشه است و با تمرکز بر سرگرمی صرف به سوی فیلم‌های به اصطلاح مبتذل‌تر و بی‌ارزش‌تر حرکت خواهیم کرد و این سینمایی نیست که سینماگران و مسوولان سینمایی کشور به آن افتخار کنند.