ملتی که گذشته‌اش را فراموش کند  به قهقرا می‌رود

ماتئو پالمی یری مورخ، فیلسوف، نویسنده و شاعر بنام ایتالیای قرن پانزدهم ۱۳ ژانویه سال ۱۴۰۶ در فلورانس چشم به جهان گشود و ۶۹ سال عمر کرد. وی که از بانیان رُنسانس (تجدید حیات علوم، ادبیات و هنر) در ایتالیاست در تالیف معروف خود «دلا ویتا سیویل = زندگانی مشترک مدنی» روانشناسی سیاسی و اهمیت قانون، اصول، پرهیزگاری، رعایت اخلاقیات، ساختار حکومت و اینکه چه افرادی می‌توانند مدیریت کنند را تشریح کرده است. بر پایه همین کتاب، در نیمه دوم قرن ۲۰ اندیشمندان معاصر و به‌ویژه گابریل آلموند و سیدنی وربا «فرهنگ سیاسی = پولیتیکال کالچر» را تعریف کردند و به تشریح «روانشناسی سیاسی» و اهمیت مشارکت در دموکراسی پرداختند و تاکیدکردند که اگر فرهنگ سیاسی در جامعه‌ای به‌وجود نیاید، مسائل و نیازها شناخته و درک نشود مدیر و وکیل شایسته برای رفع آنها انتخاب نخواهد شد و جامعه به تدریج مدیریتی الیگارشی خواهد یافت که رفتن به راه آنارکیسم (آنارشیسم) واکنش برخی از مردم نسبت به آن است.
ماتئو در کتاب دیگر خود «جدل سیسرو با کوین تی لیان» استدلال کرده است که علت به قهقرا رفتن و عقب‌ماندگی و تجزیه ایتالیا پس از فروپاشی امپراتوری روم و ۹ قرن ماندن در این وضعیت [تا آن زمان] به این سبب بوده است که ایتالیایی‌ها گذشته تابناک خود [دوران امپراتوری روم] با آن همه شکوه، خلوص، زیبایی و پیشرفت‌هایش را فراموش کرده‌اند. آنان تاریخ روم و سرگذشت مردانی را که در به وجود آوردنش تلاش و فداکاری کرده بودند به فراموشی سپرده‌اند و از ارزش خاکی که بر روی آن زندگی می‌کنند بی‌خبر شده‌اند. هموطنان ایتالیایی هنوز هم از خواب غفلت بیدار نشده و در پی به دست آوردن میراث استثنایی و گرانبهای خود نیستند و این میراث همانا تمدن، فرهنگ، وحدت، استقلال و حاکمیت ملی است. هموطنان تا گذشته وطن را نشناسند به ارزش آن و دلیل داشتن تکلیف برای تجدید عظمت آن پی نخواهند برد. همین فراموشکاری باعث افتادن به این بدبختی شده است. ما نباید تمدن درخشان ۸۰۰ ساله خود (عهد باستان) را فراموش می‌کردیم و وارد نفاق، ضعف و ظلمت کنونی می‌شدیم.