21 - 09 - 2017
موشهای غولپیکر و تهرانی که دیگر شهر نیست
شیدا ملکی- روزگاری آسمان تهران پر بود از گنجشکهایی که صدایشان پر از انرژی و شادی بود و گوش شهر را پر میکرد. اما حالا زمین این شهر پر شده است از موشهایی که در بعدازظهر یک روز شهریوری کنار شهروندان روی نیمکتهای خیابان هم مینشینند. پیش از این تصور میکردم موشها از آدمها میترسند و از گربههای شهر هم فرار میکنند.
اما موشهای تهران شجاعتر از آدمهایی هستند که حتی فکری برای نابودی این موشها نمیکنند؛ موشهایی که حتی برای کودکان این شهر تبدیل به سرگرمی شدهاند. کودک چهار، پنج ساله دنبال موش خاکستری میدوید و نمیتوانست به او برسد. موشهای تهران گویا تبدیل به غول بزرگی شدهاند و همراستا با بوی نامطبوع خیابانهای تهران باید آنها را هم تحمل کرد.
انگار حالا زیادهخواهی شهرنشینهاست که اگر نوای آرامشی را بخواهند که از گنجشکهای تهران به گوش میرسد و دیدن موشهایی که حتی در پیادهروهای شلوغ راه به عابران نمیدهند عذابشان دهد. چگونه ممکن است عابران هر روز این موشهای خاکستری و قهوهای را دیده باشند و هیچ مدیر شهری از جولان آنها در پیادهروها و جویهای شهر خبر نداشته باشد؟!
این موضوع واقعا دردآور است که یک غروب آرام شهریورماه به قصد چند دقیقه استراحت روی نیمکت نشسته باشی و از طرفی سفیدبالکها چشم و حلقت را پر کند و از طرفی دیگر موش چاق ۲۰ سانتیمتری از زیر پایت بپرد روی نیمکت کنارت بنشیند. این یک شوخی مضحک و خندهآور نیست. واقعیتی است که ممکن است هر کدام از شهروندان این شهر شبیه شهرگردها تجربهاش کرده باشند.
تهران دیگر هیچ شباهتی به شهر پاکیزه و آرام ۱۵،۲۰ سال قبل هم ندارد. روزگاری در خاطره تهران نقش بسته است که هیچ موش غولپیکری وجود نداشت و تابستان خنکای آبنماهای شهر، آرامبخش غروبی خستهکننده بود. برای دیدن آبنماهای پرغرور تهران نباید حتما ۵۰ سال قبل را مرور کرد، همه آرامش و زیبایی تهران در رویایی جا مانده است که آخرین بار پایتختنشینان شاید ۱۴ سال قبل از آن بیدار شدند. نگاهی به حافظه تاریخی تهران حتی ۲۰ سال قبل هم شهری را نشان نمیدهد که از در و دیوارش موشهای غولپیکر بالا روند و نفس کشیدن به معنی استنشاق بوی فاضلاب باشد.
حالا اما تهران زیباییای که خنکای پارکها، قامت بلند چنارها، صدای گنجشکها و بالا و پایین رفتن فوارههایش دلنشینترین لحظهها را میساخت، شهر غمانگیز و آلودهای شده است که باید مراقب باشی معضلات جدیدش یعنی موشهای غولپیکرش زیر پایت نیایند و دهانت را محکم ببندی مبادا سفیدبالکها به آن حمله کنند. سرانجام این شهر هنوز هم نامعلوم است؛ سرانجام شهری که امیدش به مدیریت شهری یکپارچهای است که پس از سالها تجربه هنوز هم محقق نشده است.
sheidamaleki.journalist@gmail.com
لطفاً براي ارسال دیدگاه، ابتدا وارد حساب كاربري خود بشويد