موضوع انسان است و دیگر هیچ!

چند روز پیش دقیق‌تر
۲۶ ژانویه جنگ سوریه پنج ساله شد، رویدادی شوم به تعبیری یکی از وحشتناک‌ترین کشتار انسان‌ها پس از جنگ جهانی دوم که به طور قطع روی جنگ ویتنام را سفید خواهد کرد.
پنج سال پیش در چنین روزهایی در حال و هوای بهار عربی، تظاهرات مسالمت‌آمیزی در دمشق با تقاضای بازشدن فضای سیاسی کشور برگزار شد که بدون تردید، اگر حتی به بخش اندکی از خواسته‌های مردم جواب داده می‌شد، چه‌بسا امروز این همه ویرانی، کشته، آواره و بی‌خانمان، شامل حال سوریه و سوری‌ها نشده بود.
جنگ سوریه اینک به مرحله‌ای رسیده که دیگر نه در اختیار دولت است و نه مردم این کشور چراکه در نشستی با نام ژنو۳ که قرار است در مورد سرنوشت جنگ و آینده سوریه تصمیم بگیرد، تمامی راه‌حل در دست کشورهای دیگر است هنگامی که قرار است گروهی به نام اپوزیسیون و به نام مردم سوریه در نشست صلح این کشور حاضر شوند، این پرسش مطرح می‌شود که از میان به گفته‌ای افزون بر ۱۰۰۰ گروه مخالف دمشق، اپوزیسیون حاضر کدام‌یک یا کدام گروه را نمایندگی می‌کند و منتظرند آن کشور با هماهنگی حامیانشان تصمیم بگیرند.
جنگ ویرانگر سوریه پنج ساله شد، آمار برآمده از دل این سال‌ها از هر طرف که بررسی شود فقط با واژه فاجعه معنی و مفهوم می‌یابد. همین چند روز پیش بود که از آمار ۱۰ هزار کودک مفقود سوری خبر آمد که معلوم نیست زنده هستند، به بردگی برده شده‌اند، مورد استفاده جنسی قرار می‌گیرند و در کنار چنین فاجعه‌ای باید از اردوهای غم‌انگیز آوارگان هجوم از سر بیچارگی پناهجویان به کشورهای دیگر تا شاید سقف امنی پیدا کنند و به فساد و بدبختی کشیده شدن، بخش عمده‌ای از سوری‌ها اشاره کرد.
در میان اما رویداد وحشتناک‌تر اینکه گروه‌های تروریستی و در راس آنها دولت به اصلاح اسلامی یا همان داعش از شرایط موجود خاورمیانه به طور خاص سوریه، از تعدد و اختلاف اپوزیسیون، از اختلاف دولت‌های حامی مخالفان و از دخالت قدرت‌های بزرگ، برای ترور و آدم‌کشی و برده‌داری و در نهایت ویرانی تمدن و فرهنگ منطقه و جهان، حداکثر استفاده را می‌برد.
غم‌انگیز است در نشستی که قرار است سرنوشت سوریه و سوری‌ها را تعیین کند، باید قدرت‌های کوچک و بزرگ منطقه و جهان با هم کنار بیایند تا بتوان پشت میز مذاکره نشست.
غم‌انگیز است در نشستی که قرار است فردای سوریه را تعیین کند، دو طرف که هر دو هم سوری هستند، هر دو ادعای وطن‌پرستی می‌کنند، یعنی اپوزیسیون و نمایندگان دولت حاضر نیستند روبه‌روی هم قرار گیرند در واقع انتظار دارند بزرگ‌ترهایشان راه و چاه را مقابلشان بگذارند؛ هنگامی که از سوریه حرف می‌زنیم یا می‌نویسیم پیشتر و بیشتر از هر فکر و عقیده‌ای و پیش از اینکه بحث سیاست و ایدئولوژی و… به میان بیاید، بحث انسان در میان است و نویسنده این سطرها هم بی‌هیچ پیش یا پس داوری، همان‌گونه که در این پنج سال در همین روزنامه چند بار نوشته است قصد ورود به حوزه سیاست و نظامی‌گری و ابرقدرتی ندارد چراکه اوضاع سوریه از این حرف‌ها گذشته و اینک موضوع انسان و دیگر هیچ!
massoudmehr@yahoo.fr