نزاع بزرگ

فاطمه رحیمی- اکونومیست در جدیدترین شماره خود به رقابت در بازار فناوری پرداخته و بر این نکته تاکید کرده که قوانین بازی فناوری در حال تغییر است. ایده تسلط بر صنعت فناوری در انحصارها چنان گسترده است که تفکرات زیادی را از انحصار استراتژی‌های سرمایه‌گذاران گرفته تا گزارش‌های حقوقی ناظران ضدانحصار تحت کنترل خود درآورده است. با این حال نگهداری آن دشوارتر می‌شود. پس از یک دوره طولانی استخوان‌سازی، این صنعت در حال ورود به مرحله پویایی است. در آمریکا بازارهای دیجیتال به سمت انحصارگرایی چندجانبه در حال تغییر هستند که در آن شرکت‌های سطح دوم و سوم به شدت در حال رقابت هستند. شرکت‌های بزرگ فناوری بر سر مشتری و داده‌ها درگیر هستند: تقابل اپل و فیس‌بوک بر سر اینکه چه کسی حریم خصوصی کاربران آیفون را کنترل می‌کند را مشاهده کنید که در سراسر آسیا مجامع دیجیتالی با آن مبارزه می‌کنند. ساختار نوظهور این صنعت با سرمایه‌داری باز و پراکنده که این نشریه از آن پشتیبانی می‌کند، فاصله دارد. اما انحصارگرایی چندجانبه رقبا بسیار بهتر از انحصارطلبی صرف است.
شرکت‌های فناوری از یک سود ۲۰۲۰ بهره‌مند شدند و سرمایه‌گذاران بر سر آینده‌ای بهتر شرط می‌بندند. ارزش بازار ۶/۷ تریلیون دلاری پنج غول آمریکایی نشان می‌دهد که فروش آنها در دهه آینده دو برابر خواهد شد. با این حال اگر دقیق‌تر نگاه کنید‌، یک تغییر در حال انجام است. سهم صاحبان فعلی کوچک‌تر نمی‌شوند؛ متوسط سهم بازار آنها باثبات است و تقریبا ۳۵ درصد در هر ۱۱ زیرمجموعه فناوری آمریکایی است. اما سهم شرکت‌های سطح دوم و سوم از سال ۲۰۱۵ از ۱۸ به ۲۶ درصد رسیده است. این دو موضوع، روند عمیق‌تری را نشان می‌دهد.
روند نخست اینکه شرکت‌های بزرگ فناوری با کامل شدن محصولات اصلی خود، ظهور فرصت‌های جدید فناوری و تهدیدهای نظارتی در آمریکا، اروپا و چین در حال دگرگونی هستند. شرکت‌ها سال‌ها در مورد این صحبت کرده‌اند اما اکنون این امر در حال رخ دادن است. سهم درآمد پنج غول آمریکایی که با بقیه همپوشانی دارد از سال ۲۰۱۵ از ۲۲ به ۳۸ درصد رسیده است. مایکروسافت و آلفابت آمازون را در فضای ابری جذب می‌کنند. آمازون نیز به نوبه خود، نیرویی در حال افزایش در تبلیغات دیجیتالی است.
روند دوم که یک‌سوم تغییر در سهم بازار را تشکیل می‌دهد، این است که خارجی‌ها دارای شتاب هستند. از رده‌های موسسات سازمانی، دیزنی‌ با ۹۸ سال سابقه، در مدت ۱۸ ماه، ۱۱۶ میلیون مشتری جدید پیدا کرده است، در حالی که والمارت‌ با ۵۸ سال سابقه، سال گذشته ۳۸ میلیارد دلار فروش آنلاین انجام داده است. شرکت‌های مستقل فناوری مانند Shopify در تجارت الکترونیکی و PayPal به لطف افزایش دیجیتال ناشی از همه‌گیری، دچار رکود شده‌اند اما به اندازه کافی سود می‌برند تا بتوانند خود را حفظ کنند.
ممکن است فکر کنید این رقابت فقط یک تلنگر است‌ اما در آسیا سابقه دارد؛ جایی که مشتریان جهش کرده‌اند و مرزهای بین محصولات محو شده و منجر به تغییر در سهم بازار، کاهش حاشیه و نوآوری می‌شود. چین شرکت‌هایی مانند علی‌بابا و تنسنت و پنج مدعی دیگر به ارزش ۱۰۰ میلیارد دلار یا بیشتر دارد. هند دارای شرکت‌های فناوری جیو و جنوب شرقی آسیا دارای گراب‌، گوجک و سی است. همه این شرکت‌ها بیش از محافظت از انحصار ایستا به هر قیمتی، در مورد مشترکانی فکر می‌کنند که می‌توانند متقاعد به خرید طیف وسیعی از خدمات شوند. آنها به دنبال توسعه از طریق ایجاد تنوع هستند، حتی اگر این به معنای برخورد با رقبا باشد.
یک خطر این است که این رقابت انحصارگرایی چندجانبه یک رقابت Potemkin است. این هنوز دوقطبی اپل-آلفابت روی سیستم عامل‌های تلفن یا فروشگاه‌های برنامه را مختل نکرده است. اگرچه تبلیغ‌کنندگان حق انتخاب بیشتری دارند مثلا آمازون و فیس‌بوک اما کسانی که تبلیغ می‌شوند هنوز هیچ جایگزین واقعی برای محصولات مارک زاکربرگ رییس فیس‌بوک ندارند و پیوندهای بسیار زیادی بین شرکت‌ها وجود دارد. آلفابت سالانه ۱۲ میلیارد دلار به اپل می‌پردازد تا گوگل را موتور جست‌وجوی پیش‌فرض آیفون کند. علی‌بابا و تنسنت سهام برخی از تازه‌واردهای چین را دارند.
این همان جایی است که مجریان ضدانحصارى دوباره احیا می‌شوند. این پرداخت‌های گوگل اکنون تحت شکایت وزارت دادگستری است در حالی که اپل و گوگل با شکایت از فروشگاه‌های برنامه خود مواجه هستند. اروپا در حال برنامه‌ریزی قوانینی است تا محصولات شرکت‌های مختلف را با هم متحد کند و به کاربران کمک کند داده‌های خود را جابه‌جا کنند.
این به جاه‌طلبی فراوان کمک می‌کند. در جذب تجارت به سیستم عامل ابری خود، آلفابت سالانه شش میلیارد دلار ضرر می‌کند، بیشتر از آنچه آمازون در طول عمر خود از دست داده است. دیزنی در نظر دارد تا سال ۲۰۲۴ معادل ۳۲۵ میلیون مشترک داشته باشد. پلی‌بوی در نظر دارد تا سال ۲۰۲۵‌، معادل ۷۵۰ میلیون کاربر فوق برنامه مالی خود داشته باشد. والمارت به تازگی یک شرکت تبلیغاتی خریده است. فیس‌بوک در حال ورود به تجارت الکترونیکی است. مایکروسافت خرید دو شرکت رسانه‌های اجتماعی، تیک‌تاک و پینترست را در نظر گرفته است. هوآوی در چین مشغول ایجاد جایگزینی برای دوگانه‌سویی سیستم‌عامل
ios-Android است.
رقابت الیگوپولیستی می‌تواند از چند جهت به نفع مصرف‌کنندگان باشد. این می‌تواند باعث افزایش انتخاب شود زیرا شرکت‌های بیشتری برای ارائه طیف گسترده‌ای از خدمات با یکدیگر رقابت می‌کنند: ۱۱ شرکت آمریکایی بیش از ۱۰۰ میلیون مشترک دیجیتال دارند. این می‌تواند استانداردها را افزایش دهد زیرا سیستم عامل‌ها با اعتماد به نفس متفاوت می‌شوند. به همین دلیل است که اپل به زودی از کاربران آیفون سوال می‌کند که آیا می‌خواهند با پیگیری بازار تبلیغات، از ردیابی داده‌های فیس‌بوک چشم‌پوشی کنند و این می‌تواند نوآوری را تحریک کند زیرا شرکت‌ها به دنبال ابزارهای جدید مانند واقعیت مجازی برای کنترل دسترسی به مشتری هستند.
در سال ۲۰۰۰ تعداد اندکی پیش‌بینی کردند که مقصد فناوری انحصارطلبی است، سپس این امر به منطق پذیرفته‌شده، تبدیل شد. امروز هیچ‌کس نمی‌داند که آیا الگوی ظهور رقابت انحصارگرایی چندجانبه دوام خواهد داشت یا به نفع مصرف‌کنندگان است. اما شرایط امیدوار‌کننده‌تر از سال‌های دیگر است. نهادهای نظارتی در تلاش هستند بازارهای باز اما محصور را ارزشگذاری کنند، رونق مالی بدان معنی است که سرمایه به وفور وجود دارد و افزایش جهانی فعالیت آنلاین باعث افزایش تقاضا شده است. یک اقتصاد دیجیتال با اختلاف بیشتر، برای بازارها، مصرف‌کنندگان و مشاغل مهم خواهد بود.