هر دم از این باغ بری می‌رسد

مجتبی صدریا- اگر از شما پرسیده شود که ۱۰۰ سال پیش یکی از ۱۰ کشور غنی دنیا که متعلق به جهان سوم است کجا بوده است چه پاسخی می‌دهید؟ از آنجا که فکر نمی‌کنم این نوع اطلاعات عمومی زیاد در جامعه جریان داشته باشد اجازه دهید کمک کنم، آن کشور آرژانتین است. اگر از شما بپرسم کدام دولت از سال ۱۹۵۱ تا به حال بیش از ۱۰ بار از صندوق بین‌المللی پول کمک گرفته است تا بودجه خود را لااقل به تعادل نزدیک کند باید بگویم باز هم آرژانتین است.
شاید خاطرتان نباشد تظاهرات وسیع مردمی در بوئنوس آیرس در سال ۲۰۰۱ و پس از آن و همه قول و قرارهای رییس‌جمهور پیشین این کشور آقای «مائوریسیو ماکری» که با قول اقتصاد بازار آزاد شکوفا و وام ۵۷ میلیارد دلاری از صندوق بین‌المللی پول می‌خواست اقتصاد آرژانتین را احیا کند، اقتصادی که با چنان بحرانی مواجه بوده و هست که ارزش پول آن در مقابل دلار ۶۰ درصد افت داشته است، با تورم بالای ۴۰ درصد و بیکاری شدید در حال دست و پنجه نرم کردن بوده است.
اوضاعی که منجر به روی کار آمدن «آلبرتو فرناندز» شد که صریحا مخالف اقتصاد بازار آزاد است. وی که چند ماهی است به ریاست‌جمهوری رسیده، وزنه‌ سنگین بدیهی‌های انبوه دولت قبل، وی را با خطر اعلام ورشکستگی دولت آرژانتین مواجه کرده است. این‌بار هم به نظر می‌آید سیاستگذاران آن کشور چاره را در مقروض کردن هر چه بیشتر آن کشور می‌بینند و به همین دلیل تقاضای ۱۰۰ میلیارد دلار وام از صندوق بین‌المللی پول کرده‌اند. یک نکته حاشیه‌ای ولی مهم این است که استان بوئنوس‌آیرس و دولت آرژانتین هر دو از صندوق بین‌المللی پول، ولی به‌طور جداگانه وام گرفته‌اند.
در مذاکراتی که آرژانتین با صندوق بین‌المللی پول دارد استان بوئنوس‌آیرس صحبت مستقل خود را می‌کند و موضعی بس تند در مقابل خواست صندوق بین‌المللی پول بر این مبنا که آرژانتینی‌ها باید پولی را بپردازند تا دوباره بتوانند پولی دریافت کنند گرفته است و به هیچ وجه نگران آبروداری و ورشکسته نشدن استان در مقابل صندوق بین‌المللی پول نیست و به عبارت دیگر ضعف خود را در بازپرداخت بدهی‌هایش به یک ابزار قدرت تبدیل کرده و تهدید به ورشکستگی می‌کند، در مذاکراتی بین آرژانتینی‌ها و صندوق بین‌المللی پول یکی از مسوولان صندوق خطاب به نمایندگان آرژانتین گفت: «شما که کشور تانگو هستید می‌دانید که تانگو رقصی دونفره است ولی شما سعی دارید این رقص را به تنهایی انجام دهید.»
نماینده آرژانتین با لبخندی گفت: «درست می‌گویید، تانگو را باید دو نفره رقصید ولی شما تانگو نمی‌خواهید، آهنگ شما دعوت به یک رقص تک نفره است. هدف مدیریت صندوق بین‌المللی پول نمی‌گویم چپاول بلکه به زانو درآوردن کشورهای جهان سوم است و ما نمی‌توانیم با آن سیاست‌ها توافق کنیم.»
همزمان با این مذاکرات رییس‌جمهور فرناندز از یک سو در حال بسیج اجتماعی به منظور ایجاد همبستگی است و از سوی دیگر به همه دنیا سفر می‌کند تا حمایت فعال‌تری برای خروج آرژانتین از بحران فعلی بیابد، سفر به واتیکان و ملاقات با پاپ فرانسیس، سفر به آلمان و ملاقات با آنگلا مرکل، سفر به فرانسه و ملاقات با رییس‌جمهور ماکرون و… به نظر می‌آید رهبری آرژانتین هم در حال تقویت پایه‌های اجتماعی قوی برای سیاست‌‌هایش است و هم در جست‌وجوی هم‌پیمانان تاکتیکی و استراتژیک در صحنه جهانی است.
Modjtaba.sadria@yahoo.co.uk