وسط دنیا همان جایی است که رییسی می‌گوید

حال اگر شهروندان ایرانی قانع نشوند و نخواهند با این تصمیم دولت همراهی کنند، آیا دولت وظیفه خود می‌داند که تصمیم اتخاذشده را لغو یا اصلاح کند؟ حتما این اتفاق نمی‌افتد و دولت از تصمیمی که گرفته است کوتاه نخواهد آمد.
در این صورت پرسش اصلی آن است که این اقناع‌سازی آیا در واقع تحمیل نظر دولت به شهروندان نیست؟ در برخی کشورهای غربی و توسعه‌یافته تا هنگامی که ۶۰ تا ۷۰ درصد شهروندان از موضوعی آگاه نشوند، دولت آن موضوع را به اجرای عمومی نمی‌گذارد، بلکه اجرای آزمایشی یک تصمیم هم منوط به آگاه کردن اجراکنندگان است. در این موارد اگر مخالفتی با طرح و تصمیم دولت مشاهده شود برای کاستن از حجم و وسعت مخالفت‌ها تلاش می‌شود، چراکه تصمیم‌گیران و تصمیم‌سازان می‌دانند مخالفت با تصمیم در واقع به مقاومت در برابر اجرای آن ختم می‌شود و همین مقاومت‌ها شانس موفقیت مجریان و اثرگذاری مثبت اجرای تصمیم را کم می‌کند. برخی جامعه‌شناسان تصریح می‌کنند که وقتی مردم- به هر صورت- با یک تصمیم مخالف هستند آن تصمیم توفیقی در اجرا نخواهد داشت. البته منظور از مردم در این گفتار، عموم شهروندان و بدنه جامعه است و مخالفت‌های موردی یا پراکنده در نظر نیست.
نمی‌توان فهمید که وقتی رییس‌جمهور توصیه به اقناع‌سازی می‌کند آیا به شهروندان می‌گوید بروید و فکر کنید و به این نتیجه برسید که حرف‌های ما درست است و شما (شهروندان) جز اینکه از تصمیم ما اطاعت کنید راهی پیش‌رو ندارید، یا معنی دیگری از این حرف متصور است؟ ‌حال اگر معنی دیگری از این حرف منظور سیدابراهیم رییسی باشد آن‌گاه پرسش اصلی آن است که اگر شهروندان ایرانی با این تصمیم و سایر تصمیم‌ها مخالفت کنند، آیا دولت از نظر خود باز خواهد گشت یا تصمیم خود را تغییر خواهد داد؟ براساس آنچه‌ گفته می‌شود حتما بر نظر خود باقی خواهد ماند. در این صورت اقناع‌سازی چه کاری از پیش می‌برد و چه کارکردی دارد؟ قدرمسلم آن است که وسط دنیا همان جایی است که رییس‌جمهور و مقامات جمهوری اسلامی می‌گویند و اگر دیگران در این‌باره ابهام دارند، باید بروند و دنیا را اندازه بگیرند.