پایان در سکوت

به هر ترتیب سال‌های پایانی عمر پربار اکبر گلپایگانی او را تبدیل به هنرمندی خانه‌نشین، مهجور اما همچنان محبوب در بین طرفداران موسیقی کرده بود؛ هنرمندی که با تمام اختلاف‌نظرها و نقدهایی که به اوضاع و احوال جامعه پیرامونی خود داشت، همواره تلاش می‌کرد تا از سیاست و سیاست‌پیشگی به دور باشد و در اعتلای فرهنگ آوازی ایران از هیچ حمایتی دریغ نکند. مسیری پر فراز‌و‌نشیب که برخی ناگفته‌های این راه پرپیچ و خم را می‌توان در گزاره‌های رسانه‌ای که درباره وی منتشر شده مورد کنکاش و جست‌وجو قرار داد. شرایطی که حتی در کتاب «گنجینه گلپا» به نویسندگی مسیح سام‌خانیان نیز می‌توان به مطالعه آن پرداخت تا درباره آنچه از گلپا می‌خواهیم بیشتر بدانیم به اطلاعات وسیع‌تری دست پیدا کنیم.مرحوم اکبر گلپایگانی هنرمندی بود که در ابعاد مختلف می‌توان به بررسی آنچه در پیشینه فعالیت‌های هنری‌اش مشاهده می‌شود، پرداخت؛ مسیری که قطعا مانند زندگی هرشخصی با چالش‌هایی هم همراه بوده است، اما بی‌تردید نمی‌توان نقش موثر او و هم‌نسلانش را برای انتقال فرهنگ آوازخوانی در کف خیابان نادیده گرفت. شرایطی که نشأت گرفته از شناخت دقیق او از روحیات مردمی بود که به شدت با موسیقی ایرانی عجین بوده و منتظر فرصتی بودند تا به واسطه صدای با کیفیتی چون گلپا، حال و هوای متفاوتی را تجربه کنند.اکبر گلپا خواننده پیشکسوت سرشناس کشور عصر شنبه ۱۳ آبان ماه بر اثر بیماری درگذشت.