پای شما تاج سر ماست ای زوار کاظمین

یعرف الامام بالعلم و إجابه الدعوه
اهم همه مباحث مبحث امامت است. وجه این مدعا این است که امام حرف ربط بین انسان و خالق عالم است. اگر او نباشد مطلقا انسانیتی نیست. ما نفهمیدیم این مباحث را : أنتم السبیل الأعظم والصراط الأقوم؛ چه غوغایی است در کلمه سبیل، آن هم عمده وصف به اعظم است. باز چه مباحثی است در صراط و چه دقائقی در اقوم است. علی ایحال همه عوام ایم. منشا این است که از فقه دقائق و لطائف روایاتی که هر یک بحرٌ عمیق وامانده‌ایم.
این مقامی که ربط بین خالق و خلق است؛ بیمنه رزق الوری وبوجوده ثبت الارض السماء؛ این در نظام تکوین، آن هم در نظام تشریع.
آنچه به آن، انسان، انسان است، دو گوهر است؛ یکی گوهر عقل و دوم اراده. چه کرده آن حکیم علی الاطلاق؟ أنا خلقنا الإنسان من نطفه أمشاج. ترکیب اول ترکیب از روح است و بدن. باز هر یک مرکب است. آن روح و نفس ترکیبش از عقل و هوی است. اگر هوی غالب شد نتیجه‌اش اسفل السافلین. اگر عقل غالب شد، ثمرش اعلی علیین و اما من خاف کسی که بترسد از پروردگارش و نهی النفس عن الهوی جنت مأوای همچو بشری است.
علی ایحال، اول: عقل. دوم: اراده. امام یعنی امام عقل و اراده بشر. قهرا او که امام است… امامت مقول به تشکیک است. امامت کلیه در تکوین و تشریع باید شخص امام در نقطه اعلائی که فوق آن تصور نمی‌شود، از علم باشد. چرا؟ همه اینها مبرهن به ادق براهین است. چون دعامه الانسان العقل. کمال عقل به علم است. قهرا امام باید در نهایه النهایات علوم قرار بگیرد علما. در مقام اراده هم باید آن اراده به حدی برسد که فانی بشود در اراده انما امره اذا اراد شیئا ان یقول له کن فیکون. همچو کسی می‌شود امام.
جلوه آن علم، مجلای آن قدرت امام ابو ابراهیم ابو الحسن موسی‌بن‌جعفر الکاظم است. واقعا بهت انگیز است. عقل مبهوت است چه مقامی است. افسوس که ما هرگز نشناختیم او را. اگر می‌شناختیم فردا وضع مملکت اینچنین نبود که بازارها باز، هر کسی به کار خودش مشغول. چون نمی‌دانیم چه کسی رفت و چه گوهری بود. ۵۵ سال زندگی؛ از ۲۰ سالگی دوران امامت شروع شد، آن ابتلاء به منصور دوانیقی، بعد آن اختبار به حکومت هارون، بعد هفت سال…- اصلا زبان تاب گفتن ندارد- هفت سال چه زندانی؟! آن وقت چه کسی اسیر چه کسی! و چه تسلیمی! و چه رضایی!آیا ما شناختیم که فردا روز کیست؟ اما آنچه خدا در باره او معین کرده: السلام‌علیک یا نورالله فی ظلمات الارض. السلام‌علیک یا خازن علم النبیین. السلام‌علیک یا خازن علم المرسلین. السلام‌علیک یا صاحب العلم الیقین. السلام‌علیک یا عیبه علم المرسلین
گفتنش عاجز می‌کند مغز را. سوره نور را بخوان، آیه نور را بفهم: الله نور السموات والارض: نور النور موسی‌بن‌جعفر است.
السلام‌علیک یا نورالله. چه می‌شود گفت ای نور خدا در ظلمات زمین.
فردا (۲۵رجب روز شهادت امام موسی بن جعفر علیه‌السلام) روزی است که همچو کسی از گوشه زندان بیرون می‌آید، اما چه جور؟ روی یک تخته در. آن در، کنار جسر بغداد است، اما با چه بدنی؟ السلام علی‌الساق المرضوض بحلق القیود. یک جمله بس است. رض در لغت چیست؟ رض یعنی کوبیدن. چیزی که کوبیده شد، مرضوض است. حالا هفت سال آهن روی این پا با این استخوان چه می‌کند؟ آن هم کجا؟ فی ظلم المطامیر. مطموره چیست؟ آن گودال‌هایی که زیر زمین می‌کنند، اسمش مطموره است. زندان گودال زیرزمین بود.
آیا فردا وظیفه این شیعه در این مملکت در مقابل این ساق مرضوض، در مقابل آن ظلم مطامیر، چه وظیفه‌ای دارند؟
سعادتمند مردم عراق. واقعا بهت‌انگیز است. چه سعادتی است! خوشا به حال شما. کاش من می‌بودم قدم شماها را می‌بوسیدم. پای شما تاج سر ماست ای زوار کاظمین! کشته می‌شود زن و بچه‌اش. خودش دست از این دریا برنمی‌دارد.
ای جوان‌های با غیرت ایران! کاری کنید که فردا نزد پیغمبر خجالت زده نشوید. تمام هیات‌ها همه باید بر سر و سینه بزنند برای چه کسی؟ برای جنازه‌ای که المنادی علیه… دیگر گفتنی نیست. لا‌اله‌الا‌الله