پرسپولیس قربانی سوءمدیریت ورزش کشور

رضا فراهانی- بازی پرسپولیس مقابل الهلال عربستان‌ نتیجه دور از ذهنی را رقم زد که این موضوع برای چندمین بار نشانه‌های عدم مدیریت درست در فوتبال را به نمایش می‌گذارد. از آنجا‌ که موضوع بررسی‌های فنی دلایل شکست پرسپولیس نیست به مبحث مدیریت ورزشی را با نگاهی عمیق و گسترده می‌پردازیم.
آنچه در چارچوب مدیریت ورزشی، ضربه‌ای جدی به روند بازی پرسپولیس وارد کرد، عدم مدیریت درست در حوزه روحی بازیکنان بود. باید پذیرفت که تیم پرسپولیس به دلیل مشکلات پیش‌آمده پیرو محرومیت طارمی دچار تزلزل بود. اما این تزلزل و مشکل حاصل پیگیری نکردن مشکلاتی است که از آن آگاه بودند. گویا مدیران فوتبال فقط به این می‌اندیشند که در جابه‌جایی پیراهن‌ها و عکس گرفتن از هم سبقت بگیرند.
آنچه نگاه به روش‌های مدیریتی را تیز‌تر می‌کند، علاقه‌ای است که هواداران یک تیم نسبت به باشگاه خود دارند. چگونه می‌توان نسبت به علاقه میلیون‌ها فوتبال‌دوست با بی‌توجهی رفتار کرد و بویی از روش‌های مدیریتی نبرد؟ محرومیت طارمی و جریمه‌ای که باید پرسپولیس پرداخت کند، ماجرای تازه‌ای نیست. این ماجرا زمان مدیریت رویانیان درباره پرونده ژوزه نیز رخ داده بود‌ اما عجیب اینجاست که مدیران فوتبال هیچ پندی از این ماجرا نگرفتند و در نهایت دوباره تکرار شد. این سوءمدیریت به راستی فوتبال ایران را زیر سوال برد. اینکه بازیکنان بعد از ۱۰، ۱۵ دقیقه کاملا بی‌انگیزه عمل کردند و بعد از گل دوم بازی را رها کردند، در نهایت موجب شد گل چهارم الهلال به پرسپولیس آب سردی بر این تیم باشد. هرچند برانکو همه تلاش خود را می‌کرد تا تیم را از کنار زمین مدیریت کند‌ اما جای خالی برخی بازیکنان و آماده نبودن بازیکنان جایگزین موجب از‌هم‌گسیختگی پرسپولیس شده بود. هرچند نباید فراموش کرد که پرسپولیس پیش از این بازی، یک بازی خیلی سنگین مقابل سپاهان داشت که اگر مدیران فدراسیون هماهنگی‌های لازم را انجام می‌دادند، جابه‌جایی این بازی قدرت فیزیکی پرسپولیس را برای یک بازی آسیایی حفظ می‌کرد. اما متاسفانه مدیران نسبت به آن بی‌توجه عمل کردند.
باید باور کنیم که مشکل پرسپولیس فقط طارمی نیست. مدیریت و سازمان لیگ هم دچار مشکلات‌ جدی هستند. استقلال هم چالش‌هایی جدی پیدا کرده است. تصور کنید یکی از مهم‌ترین تیم‌های فوتبال کشور در حال حاضر مربی ندارد و بی‌آنکه مربی حضور داشته باشد، استقلال به مصاف سپید‌رود رفت. این یعنی فوتبال کشور تبدیل به کلافی سردرگم شده که به نظر نمی‌رسد به زودی باز شود.
همچنین در مقابل چالش‌هایی تا این حد جدی شاهد آن هستیم که مجلس، وزیر ورزش را تحت فشار گذاشته است که دو باشگاه مهم استقلال و پرسپولیس نیز خصوصی شوند. این در حالی است که در شرایط فعلی و با توجه به تجربه‌ای که از خصوصی‌سازی تیم نفت به دست آوردیم، به نظر نمی‌رسد امکان مدیریت خصوصی دو باشگاه استقلال و پرسپولیس فراهم باشد. حال آنکه مقوله خصوصی‌سازی یکی از نیازهای ضروری ورزش کشور است اما زیرساخت‌های آن فراهم نیست.
بررسی روند خصوصی‌سازی نفت، سیری رو به نزول را نشان می‌دهد و به گونه‌ای موجب شده تا تیم نفت رو به نابودی حرکت کند. تغییر مدام مالک‌های تیم نفت و نداشتن مربی ثابت، اتفاق خوبی برای این تیم نیست. چنین تغییراتی باید بررسی شده و زیرساختی باشد. اینکه هر روز یک مالک انتخاب شود، کار تیم را دچار مشکلی اساسی خواهد کرد. به هر روی تاکید بر این است که در هر بخشی باید کارها به توانمندان همان بخش سپرده شود. حال تصور کنید چنین روندی برای تیم استقلال و پرسپولیس نیز پیش آید که بسیار نگران‌کننده و خطرناک است.ادامه روند سوءمدیریت متاسفانه راه به تیم ملی کشور برده است. در حالی که هر روز به جام جهانی نزدیک‌تر می‌شویم، هنوز از سوی فدراسیون و مدیران فوتبال کشور برنامه‌ای جدی برای بازی‌های تدارکاتی در نظر گرفته نشده است. این در حالی است که تیم ایران در گروه اولین تیم‌هایی بود که راهیابی‌اش به جام جهانی قطعی شده بود. به هر روی نمی‌توان با بازی‌‌ مقابل تیم‌های درجه سه و چهار به نتیجه درستی دست یافت.بی‌شک این بی‌برنامه بودن در نهایت موجب خرده گرفتن کی‌روش خواهد شد. این طبیعی است که نداشتن بازی‌های تدارکاتی منسجم با تیم‌های‌‌ مهمی که در جام جهانی حاضر می‌شوند به طور قطع بر روند بازی و نتیجه‌های نهایی تاثیر خواهد گذاشت. اما مدیران ما تصور می‌کنند ورزش قهرمانی را نیز باید به شیوه‌های هیاتی مدیریت کنند. این در حالی است که این نوع مدیریت سال‌هاست با شکست روبه‌رو شده است.
yahoo.com1@r_f60