پرونده کاندیداتوری ظریف بسته شد

«جهان‌صنعت»– حدود پنج ماه تا انتخابات ریاست‌جمهوری باقی است و احزاب و گروه‌های سیاسی سخت مشغول کار هستند؛ یکی دبیرکل عوض می‌کند و دیگری نیروهای مناسب کاندیداتوری خود را به صف می‌کند. سازوکار انتخاباتی تعریف شده و نظر بزرگان جلب می‌شود. خلاصه آنکه فضای سیاسی کاملا انتخاباتی است. برای همین هم با هر اظهارنظر و مصاحبه‌ای یک گمانه جدید طرح یا یک گمانه قدیمی حذف می‌شود.
مثلا همین دیروز سیدمحمد صدر عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام در گفت‌وگوی خود با «خبرآنلاین» تکلیف دو کاندیدای احتمالی جریان اصلاح‌طلب را روشن کرد. صدر که تا همین چند وقت قبل مشاور ظریف بود و از چهره‌های نزدیک به او به حساب می‌آید، در این مصاحبه گفت «آقای ظریف پایگاه رای خوبی دارد یعنی از بیشتر دوستانی که این روزها اسم‌شان مطرح است پایگاه رای بهتری دارد اما خود ایشان در نیامدن خیلی جدی است ولی حتما می‌تواند یکی از کاندیداها باشد.»
تاکید صدر بر تصمیم جدی ظریف بر کاندیدا نشدن، اما وقتی معنا پیدا می‌کند که فکت‌های دیگری را در نظر داشته باشیم. مثلا اینکه محمدجواد ظریف همین تازگی‌ها و در گفت‌وگویی ویدئویی با سایت انتخاب احتمال کاندیداتوری خود در انتخابات ۱۴۰۰ را رد کرد و درباره احتمال ماندنش در مسوولیت وزیر امور خارجه در دولت سیزدهم نیز گفت: «با وجود تمامی دشواری‌ها این آمادگی را دارم که وزیر امور خارجه دولت بعدی باشم اما اعتقاد دارم وزیر امور خارجه باید با اجماع ملی کار کند.»فقط همین نیست چون بی‌میلی ظریف به کاندیداتوری و رییس‌جمهور شدن تازگی ندارد و هیچ وقت هم موجب حذف گمانه کاندیداتوری او نشده است. مساله وقتی جدی‌تر می‌شود که حواس‌مان باشد حزب اعتدال و توسعه به عنوان نزدیک‌ترین طیف سیاسی به ظریف از او روی گردانده است. شاهد آنکه گفته می‌شود محمدباقر نوبخت در دیداری با فعالان رسانه‌ای فعال در ستاد انتخاباتی روحانی از تصمیم اعتدال و توسعه مبنی بر حمایت از لاریجانی گفته است. ضمن اینکه به نظر می‌رسد اصلاح‌طلبان نیز هر روز بیشتر از روز قبل درباره حمایت از گزینه‌ای مثل او تردید می‌کنند. ظریف می‌توانست همان گزینه‌ای باشد که موجب اجماع طیف رادیکال و محافظه‌کارانی مثل کارگزارانی‌ها شود. این طور که به نظر می‌رسد اما شکاف این دو طیف اصلاح‌طلب روز به روز تعمیق شده و هیچ کدام حاضر به همراهی با دیگری نیست. بر این اساس ظریف نیز گزینه مطلوب هیچ‌یک نخواهد بود؛ اتحاد ملت و همراهانش خواهان معرفی نامزد حداکثری با دوز اصلاح‌طلبی بالا هستند. کارگزاران و اعتدال و توسعه هم که بردن را بر حذف با گزینه حداکثری ترجیح داده و مایل‌اند شانس خود را از طریق ائتلاف با لاریجانی آزمایش کنند.
در این شرایط که نه جریان سیاسی حامی ظریف است و از او درخواست می‌کند که به میدان بیاید و نه خودش مایل است سیاست خارجی را رها کرده و در عرصه ناآشنای سیاست داخلی قدم بگذارد، پرونده کاندیداتوری او بسته خواهد شد.
در عین حال اما گمانه حضور وی در دولت بعدی و همکاری به عنوان وزیر امور خارجه تقویت می‌شود. این همان چیزی است که ظریف می‌خواهد و برای آن آماده است. حامیان اصلاح‌طلب لاریجانی نیز همین را می‌خواهند. حتی وقتی کارگزاران به عنوان طیفی که علنی‌ترین جانبداری‌ را از ائتلاف با لاریجانی کرده است، دم از معرفی کابینه قبل از برگزاری انتخابات می‌زند؛ این‌طور تلقی می‌شود که اصلاح‌طلبان قصد دارند سهم خود را از کابینه گزینه غیراصلاح‌طلب بگیرند.
ظریف در این سهم‌خواهی حتما جای خواهد داشت. خاصه اکنون که تحت تاثیر تحولات بین‌المللی و روی کار آمدن دموکرات‌ها در آمریکا و امیدواری به احیای برجام مدام از مذاکره یا عدم مذاکره سخن گفته می‌شود و دیپلماسی بار دیگر به یکی از محوری‌ترین عرصه‌های اداره کشور بدل شده است.با همه اینها لازم به تاکید است که عالم سیاست، عالم ممکنات است و همیشه مواردی وجود دارد که می‌تواند تغییر کند به خصوص در ایران که قبل از دقیقه نود چیزی قابل پیش‌بینی نیست.