7 - 02 - 2018
پنهان ماندن مصادیق کودکآزاری در کشور
گروه جامعه- ۱۴ سال است که لایحه حمایت از کودکان در مجلس خاک میخورد و فعالان حقوق کودکان میگویند هنوز برای تصویب آن هیچ قدم مثبتی برداشته نشده و در حال بررسی است اما تا به امروز خبری از ورود این لایحه به صحن علنی مجلس نیست. در جامعهای که بیش از ۲۰ میلیون کودک زیر ۱۸ سال دارد، ۱۴ سال وقت تلف کردن برای تصویب قانونهای حمایتی از کودکان تحت هیچ شرایطی در منطق نمیگنجد.
بارها و بارها شاهد آسیبهایی که عمدتا با آگاهی و به عمد به کودکان وارد شده بودهایم، آنقدر که دیگر گوشمان به شنیدن کودکآزاری عادت کرده و چشممان از دیدن صحنههای دلخراش اینچنینی پر شده است. یک روز داغدار آتنا میشویم و یه روز دیگر با غم اهورا بغض راه گلویمان را میبندد. اینکه قانون دقیق و مدونی در رابطه با خشونت علیه کودکان نیست شاید دلیل وقوع مکرر برخی از این اتفاقات باشد. چند روز قبل مورد جدیدی از کودکآزاری رونمایی شد. کودکی که به شدت مورد آزار قرار گرفته بود را به صورت ناشناس در گوشه خیابان پیدا کردند و هنوز اطلاعات درستی از این کودک در دست نیست.
تشکر مسوولان از هم برای لایحهای که تصویب نشده
این اتفاقات در حالی رخ میدهد که روز گذشته معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی کشور از معاونت پیشگیری از جرم و آسیبهای اجتماعی قوه قضاییه به بهانه همکاری در جهت تصویب این لایحه تشکر کرد که قسمت عجیب هم همینجاست، هنوز لایحه بعد از ۱۴ سال وارد هیچ مرحله جدیدی نشده اما مسوولان از هم تشکر میکنند.
به نقل از ایسنا، روز گذشته معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی کشور اعلام کرد: ۵/۳ درصد از ۴۴ هزار تماس تلفنی برقرار شده با سامانه اورژانس اجتماعی در نیمه نخست امسال مربوط به «کودکآزاری» بوده است. حبیبالله مسعودیفرید با اشاره به آخرین وضعیت «لایحه حمایت از حقوق کودکان» گفت: فرآیند رسیدگی به این لایحه با سرعت خوبی پیش رفته بهطوریکه لایحه از مرحله رسیدگی در کمیسیون حقوقی قضایی مجلس خارج و در حال حاضر برای ورود به صحن علنی مجلس آماده شده است. او همچنین افزود: لایحه حمایت از حقوق کودکان میتواند در حوزه رسیدگی قضایی به کودکآزاریها به ما کمک شایانی کند. خوشبختانه قوه قضاییه در این زمینه با سازمان بهزیستی همراهی زیادی کرده است به همین منظور باید از معاونت پیشگیری از جرم و آسیبهای اجتماعی قوه قضاییه تشکر کرد چراکه دکتر الفت معاون پیشگیری از جرم قوه قضاییه، خودشان هم با مجلس شورای اسلامی نامهنگاری کردهاند تا این لایحه پس از فرآیند بررسی، تصویب شود. طبق گفتههای فرید، در سال ۸۱ هم قوانینی که درباره کودکآزاری وجود داشت، کودکآزاری را جرمی عمومی میدانست که نیازی به شاکی خصوصی نداشت با این وجود علاوه بر ظرفیتهای قانونی و قضایی، همچنان باید روی مباحث پیشگیرانه کار کرد. آموزش مهارتهای زندگی، سبکهای فرزندپروری، کمک به نهادهای حمایتی مثل بهزیستی از جمله این اقدامات هستند. همچنین اگر کودکی در خانهای زندگی میکند که خانواده به دلیل فقر یا... از کودک غفلت میکند نهادهای مربوطه باید حمایتهای لازم را انجام دهد. حمایت از کودکان در مباحث کودکآزاری فقط اقدام حقوقی و قضایی صرف نیست بلکه یک «بسته مداخلاتی» است که این بسته از اقدامات پیشگیرانه، حمایتی و ارتقایی شروع میشود و به مرحلهای که لازم است مداخلهای صورت گیرد، منجر میشود.
معاون امور اجتماعی سازمان بهزیستی کشور به آخرین آمار مربوط به کودکآزاری در میان ۴۴ هزار تماس برقرار شده با سامانه اورژانس اجتماعی در شش ماه نخست امسال که ۵/۳ درصد بوده است، اشاره میکند و اینکه این درصد نشان میدهد به لحاظ آماری، کودکآزاری کاهش داشته است اما این تماسها نمیتواند تعداد واقعی کودکآزاری را نشان دهد. به همین دلیل باید کودکان را آگاه کنیم و در مدارس یا هر جایی که کودکان حضور دارند به آنها یاد دهیم که علائم کودکآزاری چه هستند. مراقبان و مربیان نیز علاوه بر کودکان، باید بدانند کودکآزاری چه علائمی دارد.
ایران کودکآزاری را نمیشناسد
در این مورد یکی از فعالان حقوق کودک به «جهانصنعت» گفت: اینکه تعداد کودکآزاریها کمتر شده چیزی نیست که من نظر بدهم چون باید آمار و اطلاعات دقیق داده شود تا بتوانیم بگوییم واقعا کودکآزاری نسبت به سال گذشته کم شده یا خیر.
طاهره پژوهش به این نکته اشاره میکند که کودکآزاری درایران شناخته نشده است و مردم ما اصلا نمیدانند کودکآزاری چیست و چگونه باید با این مشکل مواجه شد. دقیقا اشکال کار همین است، خیلی از رفتارهایی که ما با کودک میکنیم در فکر خودمان کودکآزاری محسوب نمیشود اما در حقیقت کودکآزاری است. برای مثال نوع صدا زدن کودکان حتی در برخی موارد شوخیهایی که با اسم کودکان میکنیم در واقع کودکآزاری محسوب میشود. با توجه به گفتههای پژوهش کودکآزاری چند نوع دارد و در کشور ما تنها کودکآزاری فیزیکی و تجاوز به کودکان جزو خشونت قرار گرفته است در صورتی که خشونت عاطفی هم داریم. اینکه پدر و مادر از هم جدا شده باشند و کودک از دیدار آنها محروم باشد یا پدری که مرتب کار میکند تا خرج خانه را درآورد و وقت کمی را با کودکش سپری میکند، از کودکش عاطفه را دریغ کرده و نوعی کودکآزاری است.
همچنین برای آگاهی اقشار متفاوت نیاز به آموزشهای متفاوت و تحقیقات دقیق داریم. یکی دیگر از مصادیق کودکآزاری، کودکان کار هستند چرا که در کنار اینکه کودکان نباید کار کنند بحث ترک تحصیل آنها هم پیش میآید که این موضوع در جهت جلوگیری از بحث رشد همگانی است. شاید دانستن این موضوع که تبعیض یا تحقیر کودک هم نوعی کودکآزاری به حساب میآید، جالب باشد.
این فعال اجتماعی معتقد است بهتر است ابتدا روی کودکآزاریهایی که منجر به فوت کودک شده کار و بعد اظهار کرد که چه مقدار کودکآزاری که منجر به فوت شده کاهش داشته است. موضوع دیگر این است که باید جرمی را تعریف کنیم تا در صورت بروز این مشکلات بتوانیم مقصر را مجازات کنیم و اینطور نباشد که در دل کودک هزار راز سر به مهر بماند و با کسی که جرم را انجام داده برخوردی صورت نگیرد.
پژوهش در آخر به این نکته اشاره میکند: وقتی کودکآزاری داریم، قطعا همسرآزاری هم خواهیم داشت. کسی که با فرزندش رفتار پرخشونت دارد با همسرش هم این برخوردها را دارد و بخشی از این رفتارها به مشکلات معیشتی و عدم آمادگی برای ازدواج و بچهدار شدن برمیگردد. مرد وقتی نمیتواند خانواده را تامین کند، زیر بار فشار میماند و رفتارش تند و پرخاشگر میشود. باید قبل از ازدواج یا بچهدار شدن حتما آموزشهای دقیقی به جوانان ارائه شود و بعد افراد را با حقوق کودکان آشنا کرد تا این مشکلات پیش نیاید.
لطفاً براي ارسال دیدگاه، ابتدا وارد حساب كاربري خود بشويد