کفایت کیمیاست!

همایون ذرقانی*- موضوع واکسن کرونا این روزها به عیار سنجش کفایت در مدیریت ایرانی تبدیل شده است. از سویی پنج تولیدکننده واکسن در صف انتظار ورود محصولاتشان هستند، هنوز کیفیت و ارزش و تاثیرگذاری آن مشخص نیست. از سوی دیگر واردات واکسن به کشور قطره‌چکانی است تا تولیدکنندگان داخلی این بازار از این نمد کلاهی بدوزند. حال آن‌که همچنان پیک پنجم کرونا جان می‌گیرد و برای بارها این نظام مدیریتی آسیب‌های فراوان خود را به پیکره جامعه وارد می‌کند.
ترکیه بدون این که ادعای تولید واکسن کرونا کند، به واردات گسترده پرداخت، تا کسب‌وکارها از تکاپو نیفتند و هزینه و منفعت آن به نفع جان انسان‌ها و صیانت از حقوق و کرامت انسانی باشد.
سفر به ارمنستان این روزها نقل هر مجلسی است. هر ایرانی که برای واکسن کرونا به ارمنستان می‌رود برای دوز اول ۴۰۰ هزار تومان و برای دوز دوم ۶۰۰ هزار تومان به دولت جمهوری اسلامی، به عنوان عوارض خروج از کشور پرداخت می‌کند. تصاویر دردناکی منتشر شده که ایرانی‌ها در صف تزریق واکسن رایگان کرونا در ایروان ارمنستان در تکاپو هستند، در حالی که چندین پاسپورت ایرانی در دست یک فرد ارمنستانی است بازتاب زیادی داشته است. هرچه می‌گذرد بیشتر مطمئن می‌شویم که کرونا برای کاسبان آن یک برکت است نه برای مردم و نه برای تولیدکنندگان واقعی.
این که دانش تولید واکسن در ایران نهادینه شود حتما امر مبارکی است اما این شیوه‌ای که این روزها بدون همگرایی و یکپارچگی و البته با دستپاچگی جان و سلامت انسان‌ها را دستمایه و گروگان گرفته است همان سبک نگاه و اندیشه‌ای است که به خاطر حمایت از صنعت خودروسازی، محصولات گران، کم کیفیت و ناامن را روانه جاده‌های کشور کرد.
رویکرد دولت سیزدهم با چنین پدیده‌ کاسبکارانه‌ای یک نقطه‌عطف در اعتمادسازی یا ناامیدی فراگیر محسوب می‌شود. باشد که رستگار شویم.
* روزنامه‌نگار و پژوهشگر