کمبود مسکن نداریم

طبق محاسبه کارشناسان، یک میلیون ۲۰۰ تا یک میلیون ۴۰۰ هزار مسکن نیاز سالانه کشور است اما کشور توانایی این میزان تولید در سال را ندارد و در بیشترین حد در سال ۹۰، تنها ۷۰۰ هزار مسکن تولید شده است.
مسوولان می‌گویند: «کمبود مسکن نداریم.‌» کارشناسان می‌گویند: «مسکن نداریم.‌» بحث، بحث امروز و دیروز هم نیست. همیشه همین بوده و هست. حالا عده‌ای معتقدند که این نداشتن مسکن‌ تا اواخر امسال تبدیل به بحرانی بدون بازگشت خواهد شد و موضوعی که دولت احمدی نژاد به آن اهمیتی نمی‌داد، در دولت روحانی هم توجهی به آن نمی‌شود.
به گزارش خبرآنلاین، مسوولان در حالی صحبت از عدم کمبود مسکن می‌کنند که براساس نتایج سرشماری سال ۸۵، تعداد خانوارهای معمولی ساکن، غیرساکن و گروهی بالغ بر ۱۷۴۸۵۳۸۳ خانوار و تعداد واحدهای مسکونی معمولی بالغ بر ۱۵۸۵۹۹۲۶ واحد بوده است. با افزودن رقم مربوط به مکان‌های خالی براساس سرشماری سال ۸۵، موجوی واحد‌های مسکونی به حدود ۱۶ میلیون می‌رسد که به این ترتیب در حدود یک میلیون و صد هزار واحد مسکونی کم می‌آید. البته باید خانه‌هایی قدیمی‌ که واحدهای پرریسک از نظر تخریب در مقابل حوادث هستند را هم به این عدد اضافه کرد. با اضافه کردن این تعداد، کمبود واحد‌های مسکونی به دو میلیون و سیصد هزار واحد افزایش پیدا می‌کند. همین طور باید به جمعیت مردان ۲۰ تا ۴۰ ساله که هرگز ازدواج نکرده هم توجه کرد.
اگر فرض شود که ۵۰ درصد این افراد یعنی، دو میلیون و ۵۰۰ هزار نفر آنها تا سال ۹۰ ازدواج کرده باشند، پس آنها را هم به لیست خانوارهای خواهان مسکن باید اضافه کرد.
این در حالی است که کل واحد‌های مسکونی معمولی در سال ۹۰، ۱۹ میلیون و ۳۵۴ هزار و ۷۰۸ مورد بوده است.
یکی از کارشناسانی که به موضوع کمبود مسکن به چشم بحران نگاه می‌کند، بیت‌الله ستاریان، استاد دانشگاه تهران است. به گفته او، کمبود مسکن طوری در کشور پیش رفته است که ۱۶ درصد خانوارهای کشور را شبه کپرنشین کرده است و این روند هم تا پایان سال ۹۳، به ۲۰ درصد می‌رسد. یعنی سال آینده از هر پنج خانوار، یک خانوار شبه کپر‌نشین خواهد بود.
به اعتقاد کارشناسان، سال ۱۳۹۰ عملا دولت دهم یک سیاست بسیار شدید رکود را در بخش مسکن اعمال کرد. مشکل کمبود مسکن هم با ساختن مسکن‌های مهر دولت احمدی نژاد چند برابر شد.
چرا‌که با این کار، بخش خصوصی که ۹۰ درصد ساخت و سازهای مسکن را برعهده دارد، تولیدش را کاهش داد و از آن طرف هم دولت نتوانست تمام مسکن مهرهایی که وعده داده بود را تحویل دهد. به طور مثال، سال ۸۷، ۵/۴ میلیون نفر برای دریافت مسکن مهر، ثبت‌نام کردند اما مسکن مهر در کل بیشتر از ۳۰۰ هزار خانه نتوانست تحویل دهد.
طبق محاسبه کارشناسان، یک میلیون و ۲۰۰ تا یک میلیون و ۴۰۰ هزار مسکن نیاز سالانه کشور است‌ اما کشور توانایی این میزان تولید در سال را ندارد و در بیشترین حد در سال ۹۰، تنها ۷۰۰ هزار مسکن تولید شده است.
به گفته آنان، اگر دولت معتقد است که کمبود مسکن نداریم، پس یا آمار ازدواج‌ها غلط است یا اینکه ساختمان‌های کشور عمر ۲۰۰ ساله دارد و ضریب استهلاکی که گفته می‌شود، اشتباه است.
یا اصلا هیچ تخریبی وجود ندارد و ساختمان‌های جدید بدون تخریب روی ساختمان‌های قدیمی ساخته می‌شود‌ اما به هرحال، در زمینه تولید مسکن، در دولت یکساله حسن روحانی هم هنوز اتفاق خاصی نیفتاده است و در روی همان پاشنه می‌چرخد.
البته که ثبات قیمت ارز تا حدودی به ثبات بازار مسکن کمک کرده است و نوسان‌های قیمت‌های آنچنانی دیگر دیده نمی‌شود اما مسوولان همچنان به عدم کمبود مسکن
پافشاری می‌کنند.