کور خوانده‌اید

اکبر‭ ‬اکسیر

گرامافون

خیلی‭ ‬زرنگید

چپ‭ ‬و‭ ‬راست‭ ‬تشویقم‭ ‬می‌کنید‭ ‬

نیچه‭ ‬بخوانم،‭ ‬سمفونی‭ ‬گوش‭ ‬بدهم

نقاشی‭ ‬اجق‭ ‬وجق‭ ‬ببینم

و‭ ‬هیچ‭ ‬چیزی‭ ‬را‭ ‬تایید‭ ‬نکنم

بعد‭ ‬بروید‭ ‬بنشینید

پشت‌سرم‭ ‬صفحه‭ ‬بگذارید

فلانی‭ ‬هم‭ ‬روشنفکر‭ ‬شده‭ ‬است

کور‭ ‬خوانده‌اید

روشنفکر،‭ ‬جد‭ ‬و‭ ‬آبادتونه‭!‬

شانس

سازها‭ ‬هم‭ ‬مثل‭ ‬آدم‌ها‭ ‬

خوشبخت‭ ‬و‭ ‬بدبخت‭ ‬دارند‭ ‬

نی،‭ ‬سوراخ‭ ‬سوراخ‭ ‬می‌شود

تنبک،‭ ‬مدام‭ ‬تو‭ ‬سری‭ ‬می‌خورد

کمانچه‭ ‬را‭ ‬سر‭ ‬و‭ ‬ته‭ ‬می‌کنند

تیغه‭ ‬بر‭ ‬گلویش‭ ‬می‌کشند‭ ‬

تار‭ ‬را‭ ‬اما،‭ ‬در‭ ‬آغوش‭ ‬می‌گیرند‭ ‬

و‭ ‬می‌نوازند‭!‬

بشقاب‭ ‬پرنده‌ها

یک‭ ‬روز،‭ ‬شعر‭ ‬تمام‭ ‬می‌شود‭ ‬

شاعران‭ ‬به‭ ‬سر‭ ‬زندگی‭ ‬خود‭ ‬برمی‌گردند‭ ‬

تشکیل‭ ‬خانواده‭ ‬می‌دهند‭ ‬

به‭ ‬مادر‭ ‬خود‭ ‬سر‭ ‬می‌زنند‭ ‬

در‭ ‬انظار‭ ‬عمومی‭ ‬ظاهر‭ ‬می‌شوند‭ ‬

مردم،‭ ‬در‭ ‬کوچه‭ ‬و‭ ‬خیابان‭ ‬

موجودات‭ ‬عجیب‭ ‬و‭ ‬غریبی‭ ‬را‭ ‬می‌بینند‭ ‬

که‭ ‬ترکیبی‭ ‬از‭ ‬پرنده‭ ‬و‭ ‬پری‭ ‬دریایی‌اند‭ ‬

اما‭ ‬روی‭ ‬دو‭ ‬پا‭ ‬راه‭ ‬می‌روند‭ ‬

و‭ ‬نام‭ ‬و‭ ‬نام‭ ‬خانوادگی‭ ‬ندارند‭!‬