یادداشت

کمی صبر کنیم
علیرضا شیری* – از روز سه‌شنبه که خبر قتل خانم یک سیاستمدار معروف تمام فضای مجازی کشور را فرا گرفته، ده‌ها نفر از من خواسته‌اند که اظهارنظر کنم و من هنوز در حیرتم که چرا وقتی اطلاعات بسیار کمی داریم باید شتاب کنیم در اظهارنظر؟۱- کاسبان و فرصت‌طلبان سیاسی چنان شتابزده و هول هولی دارند با انتشار فیلم و عکس و شایعه و تحلیل‌های عجیب و غریب، علیه رقیب سیاسی خود انقلاب می‌کنند که اصلا حواس‌شان نیست که بنا به قوانین ساده روانشناسی اجتماعی، دامن زدن به این قصه موجب آسیب شدید به جامعه، بی‌اعتمادی عمیق‌تر به مسوولان و لنگرهای اجتماع می‌شود. در جامعه‌ای که «لنگرهای محکم» نداشته باشد یعنی از فقر شدید آدم‌های قابل اعتماد رنج ببرد، تنها ابلیس است که جای خالی افراد مطمئن را پر می‌کند. درست مثل خانواده‌ای که پدر و مادر کانون ناامنی باشند که بچه‌ها دچار ناامنی و تله بی‌ارزشی می‌شوند و طعمه افراد رذل در آینده. مردم این‌گونه از درون خالی می‌شوند که وقتی وزیر آموزش‌و‌پرورش یک کشور که تحصیلکرده MIT است، به راحتی زنش را می‌کشد پس … همه بدبختی این است که به تعبیر بندورا، ما یاد‌گیری اجتماعی داریم و تصویر کنید اگر اسلحه‌ای که آقای نجفی داشت، مردم هم داشته باشند، چند قتل در روز در کشور رخ می‌داد؟ ۲- مسائل زناشویی بسیار پیچیده است. بسیاری از سیاسیون بزرگ دنیا که برای ملت‌ها تعیین‌تکلیف می‌کنند عاجزند از حل مساله با همسر و فرزندشان.۳- یاد بگیریم در این برهه صبور باشیم و شتابزده نباشیم، حواس‌مان به اعتماد عمومی باشد که دارد غارت می‌شود. مردم نسبت به اخبار ازدواج دوم، استعفای ناگهانی، دعواهای مدام یک‌ساله در منزل، حمل اسلحه، دخالت تیم‌های امنیتی در رابطه زن و شوهر و علت تهدیدهای مدام آقای نجفی توسط خانم و… بسیار کنجاوند که مضر است برای سلامت روان جامعه… این همه هیجان و عطش پدر جامعه تحریم شده ایران را درمی‌آورد. با گمانه‌زنی بیهوده، به این قطار شتابان به سوی دره، کمک نکنیم… خدا می‌داند من و خیلی از شماها به عنوان یک شهروند، چقدر کار داریم برای بهبود وضعیت اجتماع. همه‌مان به سهم خود کلی وظیفه بر دوش‌مان‌ است که انجام دهیم که نزاع‌های زنان و مردان سرزمین‌مان کمتر شود، شاید میتراها و نجفی‌های دیگری هستند که بتوان نجات‌شان داد.
* روانشناس