۵۸ پرستار از بیمارستان‌های دولتی رفتند

«جهان‌صنعت»- روسای بیمارستان‌های دولتی از اینکه کادر درمان از بخش دولتی خارج می‌شوند، به شدت احساس نگرانی می‌کنند. روز گذشته محسن خالقیان رییس بیمارستان فیروزگر، در همایش طب تسکینی به مشکلات بیمارستان‌های دولتی گریز زد و نسبت به خطر ورشکستگی و تعطیلی این بیمارستان‌ها هشدار داد و عنوان داشت که تعرفه‌های غیرواقعی باعث شده تا ۵۸ پرستار از بیمارستان ما بروند.
وی همچنین نسبت به خروج هیات علمی بیمارستان‌های دولتی ابراز نگرانی کرد و گفت: ادامه این روند منجر به بحرانی شدن وضعیت بیمارستان‌های دولتی خواهد شد.
در همین حال، چندی قبل‌ حسین قناعتی رییس دانشگاه علوم‌پزشکی تهران‌ از همین وضعیت ابراز نگرانی کرده و عنوان داشته بود که هزینه‌های زندگی با درآمد پرستاران در بیمارستان‌های دولتی، همخوانی ندارد و لاجرم شاهد مهاجرت آنها به شهرستان‌ها هستیم. رییس دانشگاه علوم‌پزشکی تهران گفت: بسیاری از پرستاران به‌خاطر درآمدی که دارند و هزینه‌هایی که در شهر تهران هست به شهرستان‌ها مهاجرت می‌کنند و به شهرهای خودشان می‌روند.
وی افزود: الان تمایل بیشتری وجود دارد که همکاران پرستار بروند نزدیک خانواده خودشان یا جایی که اجاره کمتر باشد و بشود زندگی کرد.
رییس دانشگاه علوم‌پزشکی تهران گفت: مهم‌ترین چالش کل نیروی انسانی نظام سلامت در یک کلام خلاصه می‌شود و آن درآمد است. یعنی اگر سطح درآمد را در حد قابل قبولی بالا ببریم، ماندگاری و پیدا کردن نیروی انسانی به راحتی انجام خواهد شد.
در همین حال، فاطمه محمدنجار نایب‌رییس انجمن علمی متخصصین زنان و زایمان ایران گفت: حق‌الزحمه متخصصین زنان و زایمان برای خدمات نیمه‌شب، کفاف هزینه ایاب‌وذهاب آنان را هم نمی‌دهد.
خروج کادر درمان از بیمارستان‌های دولتی، می‌تواند زنگ خطری برای نظام سلامت کشور و متولیان و سیاستگذاران حوزه بهداشت و درمان باشد، زیرا بیشترین مراجعات درمانی و بستری در بخش دولتی اتفاق می‌افتد و اکثر بیماران این بیمارستان‌ها را قشر کم‌درآمد جامعه شامل می‌شوند که برای دریافت خدمات درمانی، فقط به بخش دولتی مراجعه می‌کنند.
بیمارستان‌های دولتی در شرایط کنونی هم با کمبود شدید نیروی پرستاری در تهران و کمبود پزشک متخصص و فوق‌تخصص در شهرهای دور از مراکز استان‌ها مواجه هستند و اگر قرار باشد به همین صورت شاهد خروج کادر درمان از بخش دولتی باشیم، ‌باید منتظر کاهش کیفی خدمات درمانی در بیمارستان‌های دولتی باشیم.
وقتی مطالبات بیمارستان‌ها با تاخیرهای چند ماهه پرداخت می‌شود و تعرفه‌ها غیرواقعی است و کارانه‌های پرستار و پزشک هم هر چند ماه یک‌بار به حساب آنها واریز می‌شود، نمی‌توان توقع داشت که انگیزه‌ای برای ماندن داشته باشند.
مگر یک بیمارستان چند نفر نیروی پرستاری دارد که بعد از خروج ۵۸ نفر آنها، بتواند خدمات با کیفیت به بیماران ارائه بدهد. در حالی که با استانداردهای پرستار به ازای هر تخت بیمارستانی، فاصله زیادی داریم.
کمبود پزشک متخصص زن
چندی پیش نیز نخستین کنگره تخصصی چالش‌های بالینی زایمان در همین راستا برگزار شد. رییس سازمان نظام پزشکی کشور در این مراسم طی سخنانی با اشاره به اینکه میانگین جهانی مرگ مادران باردار به ازای هر ۱۰۰ هزار تولد زنده، ۲۰۰ نفر است، خاطرنشان کرد: «‌در کشور ما این آمار در چهل سال به نزدیک ۲۰ در هر ۱۰۰ هزار تولد زنده رسید که یک‌دهم آمار جهانی و خیلی بهتر از چیزی است که دنیا تا ۲۰۳۰ برنامه‌ریزی کرده است.»
وی در ادامه به بررسی عوامل مرگ مادران باردار پرداخت و افزود: «در مطالعاتی که در کشور انجام شده سن متوسط مادران فوت شده ۳۰ تا ۳۵ سال و عمدتا در زایمان اول بوده است. در این میان ۴۵ درصد ناشی از عدم‌تخصص کافی کادر است.»
رییس‌زاده بار دیگر توزیع پزشکان متخصص را مطرح کرد و گفت: «‌آمار دیگری که مهم است اینکه در ۱۷ درصد موارد، عدم دسترسی به متخصص زنان باعث مرگ مادر شده که این نشان می‌دهد پراکنش باید تغییر یابد.»
براساس آمارهای سازمان نظام پزشکی، به ازای هر ۷۰۰۰ زن ایرانی فقط یک پزشک متخصص زنان فعالیت دارد. به علاوه این رشته تنها تخصصی است که تک‌جنسیتی است. در نتیجه محدودیت‌های خانوادگی و شغلی پزشکان متخصص را از فعالیت در مناطق کم‌برخوردار باز می‌دارد. حاصل این مشکلات را می‌توان در ۹۱ شهرستان کشور که پزشک متخصص زنان ندارند جویا شد. این در حالی است که زنان مناطق کم‌برخوردار به دلیل آمار بالای ازدواج‌های فامیلی، عدم دسترسی به آب و منابع غذایی بهداشتی و سالم، نبود داروخانه و امکان دستیابی به مکمل‌های غذایی مورد‌نیاز، سوء‌تغذیه، آب‌وهوای نامساعد و فشار کار بسیار، بیش از سایر نقاط به خدمات سلامت و مراقبت‌های بارداری نیاز دارند.