کاسبی ۶/۴ میلیون یورویی ویلموتس از ایران

مارک ویلموتس بلژیکی از فدراسیون فوتبال شکایت کرده و درخواست غرامت یک ساله از ایران دارد. او و دستیارانش می‌خواهند تنها با دو ماه حضور در ایران بالای ۵/۴ میلیون یورو از ایران کاسبی کنند. فدراسیون فوتبال ایران پیش از بازی عراق دو میلیون یورو به ویلموتس و کادرش پرداخت کرد. این پول نقدا در هتل او به دستش رسید. اما کادر ویلموتس سیرشدنی نیستند.
آنها با شکایت به فیفا قصد دارند یک سال از پول قرارداد یعنی دو میلیون و ۶۰۰ هزار یورو را به عنوان غرامت بگیرند. یعنی ویلموتس و دستیارانش دنبال این هستند به خاطر شش ماه همکاری با ایران که کلا یک ماه آن را هم در کشور نبودند، ۶/۴ میلیون یورو از ایران کاسبی کنند. فدراسیون فوتبال هم دفاعیه خود را تنظیم و آماده ارسال به فیفا کرده است. البته آنها قصد دارند از این مربی هم شکایت کنند ولی هنوز چنین اقدامی نکرده‌اند.
این در حالی است که تیم ملی هنوز گزینه‌ای برای جانشینی ویلموتس پیدا نکرده است. در میان پرونده‌های باز فوتبال ایران که روز‌به‌روز به تعدادش اضافه می‌شود، بحث انتخاب سرمربی تیم ملی یکی از مهم‌ترین‌ها و البته پیچیده‌ترین‌هاست. هر چند این روزها همه نگاه‌ها به ماجرای میزبانی تیم‌های ایرانی در لیگ قهرمانان دوخته شده، ولی ابهام درباره نیمکت تیم ملی هم به همان اندازه حساس است. زمان برای تیم ملی به سرعت می‌گذرد و تاخیر در انتخاب سرمربی احتمال موفقیت را کمتر می‌کند. دور برگشت که قرار است کولاک کنیم و از چهار بازی ۱۲ امتیاز بگیریم زودتر از آنچه تصور می‌کنیم از راه می‌رسد اما تکلیف سرمربی تیم ملی هنوز مشخص نیست. تیم ملی هفتم فروردین، یعنی حدود دو ماه دیگر میزبان هنگ‌کنگ است ولی هنوز سرمربی انتخاب نشده و به تبع آن خبری از برنامه تدارکاتی هم نیست.
البته فدراسیون هم برای انتخاب سرمربی جدید کار آسانی ندارد و عوامل مختلف گزینه‌ها را به شدت محدود کرده است. تجربه شکست‌خورده ویلموتس و شرایط ویژه‌ای که فوتبال هم با آن دست به گریبان است، چاره‌ای جز انتخاب مربی ایرانی باقی نگذاشته. فدراسیون نه زمانی برای جست‌وجو و بررسی سرمربی خارجی دارد، نه شرایط اقتصادی این مجموعه‌ و محدودیت‌های بانکی اجازه چنین انتخابی می‌دهد. وقتی به مربیان ایرانی که بتوانند در این شرایط حساس تیم ملی را هدایت کنند فکر می‌کنیم به چند نام محدود می‌رسیم. امیر قلعه‌نویی و علی دایی که تجربه هدایت تیم ملی را دارند، در میان این گزینه‌ها قرار می‌گیرند و یحیی گل‌محمدی هم که در سال‌های اخیر از مربیان موفق لیگ برتر بوده دیگر نام این فهرست است. هرکدام از این مربیان نقاط مثبت و منفی دارند که می‌توان درباره‌اش ساعت‌ها بحث کرد، ولی آیتم مهم دیگر در دسترس بودن یا نبودن آنهاست که از این جمع تنها دایی این ویژگی را دارد. بلاتکلیفی وضعیت ریاست فدراسیون هم این انتخاب را پیچیده کرده است.
هنوز مشخص نیست که جایگزین تاج چه کسی باشد و ممکن است رییس جدید نتواند با سرمربی تیم ملی رابطه کاری خوبی داشته باشد. از طرف دیگر صبر کردن تا انتخابات فدراسیون به معنی از دست رفتن زمان برای سرمربی تیم ملی است. در این شرایط فدراسیون می‌تواند با سرمربی مورد نظرش قرارداد کوتاه‌مدتی عقد کند تا دست رییس آینده برای تغییر باز باشد به شرطی که این مربی چنین ‌بندی را بپذیرد، ولی هر کسی حاضر نیست با چنین شرطی موافقت کند. دوگانه مربی ایرانی یا خارجی یکی از بحث‌های داغ و تمام‌‌نشدنی فوتبال ماست و انتخاب مربی خارجی چه برای تیم ملی و چه باشگاه‌ها همیشه مخالفانی داشته است. ولی حالا که استخدام مربی خارجی منتفی شده و قرار است از میان مربیان داخلی به یک نام برسیم، این سوال به‌وجود می‌آید که چرا گزینه‌ها اینقدر محدود و انگشت‌شمار است؟ چرا فوتبال ایران در این سال‌ها نتوانسته مربیانی تربیت کند که در این شرایط اضطراری بتوان هدایت تیم ملی را با خیال راحت به آنها سپرد؟ کمتر از یک هفته پیش تیم امید در مقدماتی المپیک ۲۰۲۰ ناکام شد و اکثر کارشناسان تصمیمات استیلی و دستیارانش در این تورنمنت را زیر سوال بردند. در این شرایط که فدراسیون به دنبال گزینه ایرانی است هم اکثرا بر این باورند که این نمی‌‌تواند یک انتخاب ایده‌آل برای تیم ملی باشد و با توجه به شرایط ویژه به آن تن داده. همه این محدودیت‌ها در مسیر این انتخاب، نگرانی مضاعفی برای سرنوشت تیم ملی است که در دور برگشت اجازه کوچک‌ترین اشتباهی ندارد.