خداحافظ رفیق

اردلان به مثابه انسان
نادر کریمی‌جونی – اردلان عطارپور از جمله افرادی است که به قول دکتر شریعتی، «وقتی نیستند بیشتر هستند تا وقتی هستند.» افرادی که یاد و خاطره‌شان برای ابد با کسانی که آنها را می‌شناسند باقی می‌ماند و چه بسا سینه به سینه به دیگران منتقل می‌شود. عطارپور دوستی صمیمی و همکاری قابل اعتماد بود با همان صداقت مثال زدنی که وقتی حرفی می‌زد می‌توانستی مطمئن باشی که حرف‌های تلخ و شیرین‌ از دلش برخاسته است. این بود که حرف‌های اردلان بر دل می‌نشست. او مشاوری امین هم بود. گمان نمی‌کنم کسی پیدا شود که از اردلان مشاوره‌ای خواسته باشد و او براساس مصلحت‌ شخصی یا آن‌گونه که امروز مد شده، سیاسی‌‌کاری پاسخ داده باشد. اردلان هرچه می‌گفت همان بود، همان فکر می‌کرد و همان رفتار می‌کرد. شفاف مانند شیشه و روشن مانند آینه. عمر دوستی من و اردلان چندان زیاد نیست.
این مدت شاید به هفت یا هشت سال محدود شود. این هشت سال البته منقطع و پراکنده بود. در آن وقفه‌ای چند‌ساله نیز افتاد که همه اینها اگرچه زمان با هم بودن من و اردلان را کاهش داده اما با اردلان بودن آنقدر شیرین است که زمان اندک آن نیز زیاد می‌نماید. بدون تردید سادگی و روانی در برقراری ارتباط با انسان‌ها و دوستی بی‌آلایش یکی از خصلت‌های نمایان اردلان عطارپور بود. برخلاف برخی افراد که با اندکی شهرت یا اقبال اجتماعی، بر برج عاج می‌نشستند و از بالا به خلق نگاه می‌کنند، در هر شرایطی وقتی با اردلان عطارپور مواجه می‌شدی، در واقع با اردلان عطارپور مواجه می‌شدی نه با نقاب‌های گوناگون که می‌خواهند برای داشته‌ها به دیگران فخر بفروشند. تردید ندارم که بسیاری از افراد- اگر نگویم همه- اگر اردلان را می‌شناختند پس از دریافت خبر درگذشتش با افسوس می‌گفتند چقدر حیف شد که از میان ما رفت. چون بدون شک جهان با وجود اردلان جای بهتری خواهد بود.